Training vraagt om aanpassing. De lucht is ijler, inspanning voelt zwaarder en zelfs vertrouwde tempo’s vragen ineens meer. Deze winter keerde Jill Holterman terug naar Kenia, niet om snelheid na te jagen, maar om haar ritme terug te vinden.
Na een rustperiode lag de focus op het opnieuw opbouwen van haar basis. Gewoon weer het werk doen. Deze stage voelde anders. Jill wist dat ze nog niet zo fit was als in eerdere seizoenen en dat was oké. ‘Ik hoefde nog niet in vorm te zijn,’ zegt ze. ‘Ik moest gewoon weer beginnen.’
Iten ligt op 2.400 meter hoogte en is al jaren een ontmoetingsplek voor lopers van over de hele wereld.
‘Thuis is het winter, dus de warmte helpt. En er zijn weinig plekken op hoogte zoals deze. Ik hou ook van de cultuur hier. Het leven gaat langzamer. Niemand heeft haast, behalve in het verkeer.’
Het was niet haar eerste keer. Jill is vaker in Iten geweest. Ze kent de routine, het ongemak, het ritme. Toch voelt elke hoogtestage anders.
‘Je weet wat er komt, maar je lichaam reageert nooit precies hetzelfde. Dat blijft lastig te voorspellen.’
De eerste dagen zijn zwaar. Reizen, minder zuurstof, een nieuw ritme. De hartslag loopt snel op, zelfs tijdens rustige trainingen.
‘Om in zone 1 te blijven moet ik soms bijna wandelen,’ lacht ze. ‘Thuis loop ik comfortabel op 130 bpm. Hier is dat in het begin onmogelijk.’
‘Eat, train, sleep, repeat.’
Op hoogte bevat de lucht minder zuurstof. Elke pas levert minder zuurstof aan de spieren, waardoor het hart harder moet werken. Het resultaat: een hogere hartslag bij lagere tempo’s, zelfs tijdens rustige duurlopen.
Na verloop van tijd past het lichaam zich aan en wordt het efficiënter in het transport en gebruik van zuurstof. Dáár zit de winst.
Hoogtetraining dwingt tot aanpassing. Trainingen worden eenvoudiger: rustige duurlopen, korte heuvelprikkels en minder lange tempoblokken. De focus verschuift van snelheid naar kracht. Na ongeveer tien dagen voelt Jill meestal de eerste tekenen van aanpassing. Maar volledig gewend? Nooit.
‘Het blijft altijd zwaar.’
Langzamere tempo’s kunnen twijfel oproepen.
‘Je gaat je afvragen waar je staat,’ zegt ze. ‘En als anderen sneller lijken, sluipt onzekerheid erin. Maar iedereen reageert anders op hoogte. Je moet je eigen proces vertrouwen.’
Het leven in Iten volgt een strak maar rustgevend schema. Jill’s dagen begonnen vroeg. Ontbijt rond 7:00. De eerste training om 9:00, meestal een tempotraining of een lange rustige duurloop. Daarna sliep ze 45 tot 75 minuten voor de lunch.
Rond 16:30 volgde de tweede training van de dag, met daarna krachttraining in de gym. Om 19:00 werd het diner geserveerd. De avonden waren eenvoudig: kaartspelletjes met andere atleten, lezen, ontspannen. Tussen 22:00 en 22:30 gingen de lichten uit.
‘Eat, train, sleep, repeat.’
In Kenia is hardlopen zelden een solo-activiteit. Jill trainde samen met atleten uit Wales, Engeland en Nederland.
‘Er is altijd iemand om mee te lopen. Je helpt elkaar beter te worden. Hardlopen verbindt mensen. Het is een gedeelde passie die heel verschillende levens samenbrengt.’
Hoogte biedt geen shortcuts. Het legt een fundament. Een basis richting de marathon. Jill weet dat ze een zogenaamde high responder is: op hoogte voelt alles zwaar, maar eenmaal terug op zeeniveau laten de voordelen zich meestal zien.
Deze keer vertraagde ziekte na thuiskomst dat effect. Frustrerend, maar onderdeel van de reis.
Kwalificatie voor het Europees Kampioenschap in Birmingham is een droom. Maar het is niet het enige dat telt.
‘Ik heb veel tegenslagen gehad door de jaren heen,’ zegt Jill. ‘Dat heeft me geleerd waarom ik dit doe. Ik doe het voor mezelf. Om te zien hoe ver ik kan gaan.’
Of het EK er komt of niet, ze voelt zich bevoorrecht om dit leven te mogen leiden. Elke dag trainen. Reizen voor haar sport. Zich volledig committeren aan het proces. Dat is niet vanzelfsprekend. ‘Zo leven en elke dag aan jezelf werken, daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor.’
Wanneer haar wordt gevraagd om de hoogtestage in één gevoel te omschrijven, glimlacht ze.
‘Hakuna Matata.’
Geen zorgen. Niet omdat het makkelijk is maar omdat ze precies weet waarom ze het doet.
